Η αθωωτική απόφαση του κακουργιοδικείου στην υπόθεση της κακοποίησης δύο νέων ανθρώπων από αστυνομικά όργανα, αποτέλεσε γροθιά στο στομάχι του κάθε πολίτη. Το γεγονός αυτό, δικαίως εξόργισε και δικαίως προκάλεσε αντιδράσεις.
Ωστόσο, θα πρέπει να καταστεί σαφές, ότι οι αποφάσεις των Δικαστηρίων είναι σεβαστές, καθώς οι σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες δεν έχουν άλλο τρόπο απονομής της Δικαιοσύνης και διαφύλαξης των θεσμών και των νόμων.
Το ότι μια απόφαση είναι σεβαστή, δεν μπορεί όμως να σημαίνει ότι δεν μπορεί να κριθεί, να επικριθεί, και να επισημανθεί η διάσταση της, από το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Αυτό ακριβώς συνέβη και με την αθώωση των δέκα αστυνομικών. Η απόφαση κρίθηκε και επικρίθηκε.
Δεν επικρίθηκε γιατί αθωώθηκαν δέκα άνθρωποι, αλλά γιατί αυτό συνέβη με την χρήση νομικών τεχνασμάτων, που συγκρούονται με την κοινή λογική. Ένας πολίτης όταν ξυλοκοπείται από όργανα του κράτους, αναμένει πως θα βρει στήριγμα στην Δικαιοσύνη. Δυστυχώς στην παρούσα περίπτωση η Δικαιοσύνη, αν και απεφάνθη ότι συντελέστηκε ένα έγκλημα, δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στον ρόλο της, που είναι η ικανοποίηση του θύματος και η τιμωρία του θύτη. Στην συνείδηση του κάθε πολίτη, αυτό σημαίνει ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη.
Η αναζήτηση δικαιολογιών σε νομικισμούς και η επίρριψη ευθυνών στα ΜΜΕ, δεν δίνει απαντήσεις στο καίριο ερώτημα για την μη απονομή δικαιοσύνης.
Ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται για την διαδικασία, αλλά για την ουσία, την οποία δυστυχώς φαίνεται να παρέβλεψε η απόφαση, η οποία επικεντρώνεται στο πως έγιναν οι αναγνωρίσεις, ποιος ήταν ο άνθρωπος που πάτησε το κουμπί εγγραφής του βίντεο, και αν τα ΜΜΕ επέδειξαν σεβασμό στο τεκμήριο της αθωότητας των κατηγορουμένων.
Τα Δικαστήρια ενήργησαν όπως ενήργησαν και αυτό είναι θέμα που θα κριθεί και δευτεροβάθμια. Αυτή όμως που δεν ενήργησε όπως θα ανέμενε ο πολίτης είναι η Πολιτεία. Για χρόνια ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων (CPT) του Συμβουλίου της Ευρώπης, σε εκθέσεις τους επισημαίνουν το πρόβλημα της αστυνομικής βίας στη Κύπρο. Δυστυχώς τα μέτρα που διαχρονικά έλαβε αυτή η Πολιτεία, χαρακτηρίζονται από ατολμία και αποσπασματικότητα, με αποτέλεσμα να μην παρατηρείται πρόοδος και να μην εμπεδώνεται αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες.
Εκτός από τα Δικαστήρια, υπάρχουν και οι διοικητικές μέθοδοι επιβολής του σεβασμού του ανθρωπίνων δικαιωμάτων, από τα λίγα ευτυχώς μέλη της Αστυνομίας που εκτρέπονται. Αυτά τα μέτρα οφείλει να αξιοποιήσει η Πολιτεία, ώστε να δημιουργηθεί ένα Αστυνομικό Σώμα, σύμμαχος του πολίτη. Δεν είναι δυνατόν να διασύρονται χιλιάδες έντιμοι αστυνομικοί, γιατί μια ισχνή μειοψηφία επίορκων δεν μπορεί να τιθασευτεί και να εκδιωχθεί.
Μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούμε να αντλήσουμε και εμπειρίες και τεχνογνωσία και υποστήριξη, ώστε να μην βρεθούμε και πάλι μπροστά σε φαινόμενα που μας εκθέτουν ως λαό και προσβάλλουν τον πολιτικό και κοινωνικό μας πολιτισμό.
Εκτελεστική, νομοθετική, και δικαστική εξουσία αποτελούν τους πυλώνες του δημοκρατικού πολιτεύματος και θα πρέπει από κοινού και με σύμπνοια με το λαϊκό αίσθημα και τις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας να βρουν λύσεις.