Η υπόθεση της διάνοιξης του οδοφράγματος στον Λιμνίτη, κοντεύει να πνίξει την Κυβέρνηση στην λίμνη του εμπαιγμού, των κατοίκων της Τηλλυρίας. Όταν τον Φεβρουάριο του 2008 ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεσμευόταν ότι το οδόφραγμα της απομόνωσης στον Λιμνίτη, θα ανοίξει πριν από αυτό της Λήδρας, ή είχε υπερεκτιμήσει τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ή είχε υποτιμήσει τον κατοχικό στρατό. Ότι και αν συνέβη από τα δύο, εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως η εκτίμηση του ήταν λανθασμένη, και αυτό δεν περιποιεί τιμή για έναν Πρόεδρο.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας αντί να διαφημίζει την στενή σχέση του με τον τουρκοκύπριο ηγέτη, θα ήταν καλύτερο να ανακοίνωνε τα επιτεύγματα αυτής της σχέσης, η οποία φαίνεται να λειτουργεί μονομερώς. Είναι λογικό ο ένας «φίλος» να βοηθάει τον άλλο, αλλά στην περίπτωση Χριστόφια – Ταλάτ, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι μονίμως ο «ένας» και ο κατοχικός ηγέτης ο «άλλος».

Προφανώς, οι κάτοικοι της Τηλλυρίας λίγο, αν όχι καθόλου, ενδιαφέρονται για το επίπεδο συνεννόησης του Προέδρου με τον κ. Ταλάτ, αφού διαπιστώνουν αναποτελεσματικότητα, και αδιαφορία ως προς τα προβλήματα που βιώνουν.

Οι κάτοικοι της Τηλλυρίας, παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μια λωρίδα γης, την οποία υπερασπίζονται με τον ιδρώτα τους, και όταν οι συνθήκες το απαίτησαν, την υπερασπίστηκαν και με το αίμα τους. Μετά από δεκαετίες καρτερίας και αγώνα για να κρατηθούν στον τόπο τους, σήμερα γίνονται αντικείμενο εμπαιγμού και θύματα δημαγωγικών υποσχέσεων.

Η κατοχή, έχει καταδικάσει τον πληθυσμό της περιοχής σε απομόνωση και ομηρία. Είναι σχήμα οξύμωρο, σε μία Ευρώπη εντός της οποίας κυκλοφορούν ανεμπόδιστα όλοι οι κάτοικοι της, να υπάρχει ακόμα και σήμερα τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που βρίσκεται σε μια ιδιότυπη και σκληρή αιχμαλωσία, από μια χώρα που φιλοδοξεί να καταστεί μέλος της Ενωμένης Ευρώπης, και για να συμβεί αυτό απαιτείται και η συγκατάθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Το οδόφραγμα του Λιμνίτη, αλλά και αυτό των Κοκκίνων, δεν επιβάλλεται να ανοίξουν μόνο στο πλαίσιο της δημιουργίας κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων, αλλά κυρίως για λόγους που σχετίζονται με την ίδια την ποιότητα ζωής των κατοίκων της Τηλλυρίας.

Ανθρώπινες ζωές τίθενται σε κίνδυνο και ενίοτε χάνονται λόγω μιας ακατανόητης εμμονής του κατοχικού καθεστώτος , αλλά και λόγω αδυναμίας της κυβέρνησης, και πρωτίστως του Προέδρου της Δημοκρατίας να επιτύχουν κάτι που λίγο πολύ θεωρούσαν αυτονόητο. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι φορές, που ανέφεραν αυτάρεσκα και με κομπασμό, ότι «πρόκειται για ζήτημα χρόνου». Ενδεχομένως να εννοούσαν «ζήτημα χρόνων», τα οποία μάλιστα σήμερα αδυνατούν να προσδιορίσουν.

Ο αποκλεισμός από την παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, εκπαίδευσης, και συμμετοχής στην κοινή δραστηριότητα του υπολοίπου πληθυσμού, αποτελούν αρκετούς λόγους ώστε η διάνοιξη των δύο αυτών οδοφραγμάτων να καταστεί προτεραιότητα. Δυστυχώς, προτεραιότητα έχει καταστεί η άλωση του κράτους από το ΑΚΕΛ, το οποίο ψελλίζει δικαιολογίες, οι οποίες όμως δεν μπορούν να απαντήσουν στα βασανιστικά ερωτήματα που εκ των πραγμάτων τίθενται.

Σε ποια βάση στις απευθείας συνομιλίες γίνεται διαπραγμάτευση για θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν ευρωπαίοι πολίτες δεν μπορούν να ασκήσουν βασικά δικαιώματα τους, στην ίδια τους την πατρίδα;

Σε ποια βάση σημειώνεται, η όποια μικρή η μεγάλη πρόοδος στις συνομιλίες, όταν ο ένας συνομιλητής έχει αποδείξει σε ήσσονος σημασίας θέματα την αναξιοπιστία του;
Σε ποια βάση η κυβέρνηση συνεχίζει να δίνει υποσχέσεις, όταν δεν γνωρίζει κατά πόσο μπορεί να τις υλοποιήσει;

Σε ποια βάση διατηρείται καθεστώς πολιτών δευτέρας κατηγορίας, για ένα μέρος του πληθυσμού, όταν η άλλη πλευρά υποκριτικά δεν χάνει την ευκαιρία να θέτει θέμα απομόνωσης των τουρκοκυπρίων;

Το άνοιγμα των οδοφραγμάτων δεν θα έπρεπε να είναι απαίτηση, άλλα όρος, το οποίο αποφεύγει να θέσει ο Πρόεδρος στις απευθείας συνομιλίες.

Οφείλουμε να σταθούμε στο πλευρό των κατοίκων της Τηλλυρίας στηρίζοντας το αίτημα τους, το οποίο αποτελεί αίτημα του συνόλου των πολιτών. Η Ευρώπη ρίχνει τείχη, οδοφράγματα και κλειστές πόρτες. Είναι η ώρα να αποδείξουν αυτοί που την επικαλούνται κατά το δοκούν, ότι σέβονται τις αρχές πάνω στις οποίες έχει οικοδομηθεί.