Η απόφαση του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ), στην υπόθεση Μ. Αποστολίδη, αποτελεί, μετά την απόφαση στην υπόθεση Τιτίνας Λοϊζίδου, ένα ακόμη σημαντικό νομικό όπλο στην φαρέτρα της πλευράς μας, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης του θέματος των περιουσιών. Βεβαίως δεν θα μπορούσε κανένας να ισχυριστεί ότι είναι η λύση του προβλήματος, ούτε να επαναπαυθεί στην ύπαρξη αυτών των νομικών κειμένων, αποφεύγοντας την διαπραγμάτευση με πολιτικούς όρους.
Πρόκειται για εργαλεία που οφείλει να αξιοποιήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για να ισχυροποιήσει τις θέσεις μας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αποθαρρύνοντας προσπάθειες για εκτροπές, οι οποίες επιχειρούνται από την τουρκική πλευρά.
Το γεγονός ότι η απόφαση του ΔΕΚ προκάλεσε τον εκνευρισμό και την αντίδραση της Άγκυρας και του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, καταδεικνύει την διάσταση των θέσεων του με το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο πάνω στο οποίο θα πρέπει να εδράζεται η λύση του κυπριακού.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να αποφύγει και πάλι «ελιγμούς», για δήθεν διευκόλυνση του κ. Ταλάτ στο όνομα της προσωπικής τους φιλίας. Πρέπει επιτέλους να κατανοήσει ότι είναι Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και προέχει η προάσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών που τον ανέδειξαν στο ύπατο αξίωμα.
Για αποφυγή παρεξηγήσεων, κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι έχει καταγραφεί ιστορικά, λύση οποιουδήποτε διεθνούς προβλήματος, με δικαστικές αποφάσεις και δη αποφάσεις που αφορούν διαφορές ιδιωτών, ασχέτως των προεκτάσεων που αυτές έχουν. Άλλωστε στην ιστορία του κυπριακού συναντάει κάποιος δεκάδες αποφάσεις και ψηφίσματα, τα οποία όμως δεν εφαρμόστηκαν, αφού δεν υπήρχε η πολιτική βούληση του διεθνούς παράγοντα για να τα επιβάλλει στην Τουρκία.
Οι νομικές θέσεις όμως ενισχύουν σημαντικά τα πολιτικά επιχειρήματα αφού καμία διευθέτηση δεν μπορεί να συγκρούετε με τοποθετήσεις Δικαστηρίων και μάλιστα όπως το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Για παράδειγμα, η πολιτική θέση που υιοθέτησε το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα με εισήγηση του Προέδρου του ΔΗΣΥ, Νίκου Αναστασιάδη, για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων είναι μια ρηξικέλευθη πολιτική τοποθέτηση, η οποία βρίσκει έρεισμα στο διεθνές δίκαιο.
Τέτοιου είδους κινήσεις και αξιοποίηση όλων των επιχειρημάτων που διαθέτει η πλευρά μας μπορεί να μην πείθουν την Τουρκία να μεταβάλλει την στάση της αλλά δεν μπορούν να μην γίνουν δεκτές από τον διεθνή παράγοντα και ιδιαιτέρως από τους εταίρους μας στην Ε.Ε.
Συνεπώς πρέπει να αναπτύξουμε μια πολυδιάστατη δράση με σύνθεση επιχειρημάτων τα οποία δεν θα αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης τους
Άλλωστε δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι το οποιοδήποτε πλαίσιο λύσης συμφωνηθεί, θα πρέπει να επικυρωθεί σε δημοψηφίσματα και θα πρέπει να αντέχει στην νομική βάσανο όταν ενδεχομένως αυτό χρειαστεί.
Οφείλουμε να συγχαρούμε τον Μελέτη Αποστολίδη για το σθένος και την επιμονή του, η οποία κατάφερε να εκθέσει για ακόμη μία φορά την Τουρκία αλλά και να δημιουργήσει μια πραγματικότητα διόλου ευχάριστη για όσους σφετερίζονται ελληνοκυπριακές περιουσίες θεωρώντας ότι απολαμβάνουν του «ασύλου» μια παράνομης οντότητας, όπως είναι λεγόμενη «τουρκική δημοκρατία βόρειας Κύπρου».
Θα πρέπει να αναμένουμε όλοι τις αποφάσεις του Βρετανικού Δικαστηρίου ώστε να ξεκαθαρίσει πλήρως το τοπίο, και στη συνέχεια με νηφαλιότητα, προσοχή και σοβαρότητα, να αποφασίσουμε τα πολιτικά βήματα αξιοποίησης των νομικών δεδομένων.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε την μακρά διαδρομή της υπόθεσης της Τιτίνας Λοϊζίδου, και την κατηγορηματική άρνηση της Τουρκίας να συμμορφωθεί. Κάτω όμως από την πίεση των εξελίξεων αναγκάστηκε να καταβάλλει τις αποζημιώσεις και ουσιαστικά να αποδεχθεί ότι η κατοχή δεν έχει δημιουργήσει συνθήκες απαλλοτρίωσης του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, όπως βεβαίως καμία παράνομη πράξη δεν μπορεί να δημιουργήσει νομιμότητα.
Τέλος θα πρέπει να καταστεί συνείδηση σε όσους έχουν κάνει παντιέρα τον ευρωσκεπτικισμό, ότι η Ευρώπη και τα όργανα της μπορούν να λειτουργήσουν ως ισχυροί μοχλοί πίεσης στην προσπάθεια επίτευξης λύσης η οποία θα κινείται εντός του κεκτημένου.