Όσο και αν εξοργίζει αυτή καθαυτή η αναξιοκρατία, ακόμη πιο εξοργιστικές είναι οι δικαιολογίες περί αποκατάστασης αδικιών που την ακολουθούν. Σε ένα κράτος δικαίου δεν χρειάζεται και δεν επιτρέπεται η παρέμβαση πολιτικών ή άλλων παραγόντων για δήθεν αποκαταστάσεις αδικιών, υπό τον μανδύα των οποίων συντηρείται η πελατειακή σχέση κομμάτων και κομματαρχών με τους ψηφοφόρους. Είναι προφανές ότι έχει δημιουργηθεί ένας γόρδιος δεσμός, ο οποίος πρέπει να κοπεί για να απελευθερώσει τους θεσμούς και να τους αφήσει να λειτουργήσουν στο πλαίσιο και μόνο που επιβάλλουν οι νόμοι και οι κανονισμοί. Δυστυχώς όμως αυτός ο φαύλος κύκλος της «εξυπηρέτησης» των «δικών μας» για να μην «αδικηθούν» από τους «άλλους», δεν κλείνει με ευχολόγια και ανακοίνωση προθέσεων. Πολύ περισσότερο δεν κλείνει με υποκριτικές τοποθετήσεις υποβάθμισης του φαινομένου και υποτίμησης της νοημοσύνης των πολιτών.

Αν υπάρξει πολιτικό πρόσωπο ή κομματικός παράγοντας, που θα ισχυριστεί ότι δεν υπέκυψε σε εκκλήσεις ή ακόμα και πιέσεις για εξυπηρέτηση κάποιων ανθρώπων (προφανώς εις βάρος άλλων), τότε είναι σίγουρο ότι ψεύδεται. Υποτίθεται ότι το ρουσφέτι έχει ποινικοποιηθεί, αλλά ουδείς μέχρι σήμερα τόλμησε να εφαρμόσει τον νόμο και να έρθει σε ρήξη με πρακτικές που συντηρούν την διαφθορά και την σήψη. Εκτός αυτού συντηρούν και γιγαντώνουν την εντύπωση ότι καμία αξία δεν μπορεί να υποσκελίσει το μέσον, και τους μηχανισμούς αναξιοκρατίας οι οποίοι είναι πολυκέφαλοι και πολυδαίδαλοι.

Η κομματική ταυτότητα δεν μπορεί να υπερτερεί κάθε άλλου προσόντος και να μετατρέπεται σε διαβατήριο, για να ανοίξουν οι πόρτες των προαγωγών, των τοποθετήσεων, των διορισμών και της προώθησης σε θέσεις που απαιτούν πραγματικά προσόντα.

Το γεγονός ότι η Κύπρος βρίσκεται σε περίοπτη θέση στην λίστα των χωρών που επικρατεί διαφθορά, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει ούτε θα μπορούσε να θεωρεί τυχαίο γεγονός, και πολύ περισσότερο μια προσπάθεια αόρατων ξένων δυνάμεων που δήθεν απεργάζονται τον διασυρμό μας. Αποτελεί μια πραγματικότητα την οποία βιώνουμε σε κάθε επαφή μας με την κρατική μηχανή.

Η συμμετοχή μας στην Ε.Ε, πρέπει επιτέλους να μας διδάξει για το πώς λειτουργούν οι θεσμοί, αλλά και πως μπορεί να καταστεί συνείδηση η ανάγκη για αξιοκρατία. Η αρχή θα γίνει με την αυτοκριτική και την εκπομπή του μηνύματος: «Ως εδώ και μη παρέκει». Η κομματική και ιδεολογική τοποθέτηση κάθε πολίτη πρέπει να αφορά αυτόν και μόνο και σε καμία περίπτωση να μην οδηγεί είτε στην αθέμιτη προώθηση του, είτε στην θυματοποίηση του. Πρέπει επιτέλους να γίνουν σεβαστές οι αποφάσεις των Δικαστηρίων που ακυρώνουν σωρηδόν προαγωγές και διορισμούς, οι οποίοι επαναλαμβάνονται για να ακυρωθούν εκ νέου.

Πρέπει επιτέλους να αναγνωριστεί η αξία του ανθρώπου και όχι η βαρύτητα του κομματικού μηχανισμού που τον στηρίζει.

Οι νόμοι δεν φτιάχτηκαν για να παραβιάζονται αλλά για να τηρούνται και να εφαρμόζονται. Είναι λοιπόν καιρός η περίφημη νομοθεσία για την ποινικοποίηση του ρουσφετιού να εφαρμοστεί, ώστε να δοθεί το μήνυμα ότι επιτέλους έκλεισε ο κύκλος της αναξιοκρατίας και το κράτος αρχίζει να λειτουργεί σε μία νέα βάση. Χωρίς να παραβλέπω την διαχρονική ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, δεν θα μπορούσα να μην επισημάνω τις ευθύνες της παρούσας κυβέρνησης, η οποία μεθοδεύει την άλωση της κρατικής μηχανής με κομματικούς τοποτηρητές, δημιουργώντας ένα νέο μοντέλο ασφυκτικού εναγκαλισμού της δημόσιας υπηρεσίας. Το κράτος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός, και μοντέλα κομματικοποίησης του εφαρμόστηκαν και κατέρρευσαν υπό το βάρος των ανομημάτων τους.

Στην πολιτική οι μάχες δίνονται με πολιτικές θέσεις και όχι με λίστες εξυπηρετήσεων ψηφοφόρων. Αυτή την μάχη δίνει σήμερα ο ΔΗΣΥ, και αυτή την μάχη θα συνεχίσουμε να δίνουμε από τα έδρανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ελπίζοντας ότι θα ανοίξει ένας νέος κύκλος που η αξιοκρατία θα μπορέσει όχι μόνο να εφαρμοστεί αλλά και να λειτουργήσει, προς όφελος όλων μας.