Δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω τους λόγους για τους οποίους προκάλεσαν τόση αναστάτωση, τα όσα ανέφερε προσφάτως ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Marfin Ανδρέας Βγενόπουλος.

Χωρίς να εξετάζονται οι λόγοι για τους οποίους ο κ. Βγενόπουλος είπε, αλλά και απέφυγε να πει κάποια πράγματα, αποτελεί μέγιστη υποκρισία να κάνουν κάποιοι ότι πέφτουν από τα σύννεφα. Δεν ακούστηκε τίποτα περισσότερο, από τα όσα διαπιστώνει ο κάθε πολίτης στην επαφή του με το κράτος . Γραφειοκρατία, διαπλοκή, και ανακύκλωση φθαρμένων προσώπων.

Οι παθογένειες της δημόσιας ζωής προφανώς δεν αποκαλύπτονται τώρα. Είναι γνωστές και δυστυχώς αντί να αντιμετωπιστούν, συντηρούνται και γιγαντώνονται προς δόξαν του κατεστημένου που λειτουργεί με όρους αποκλεισμού για τους νέους ανθρώπους, τις νέες ιδέες, και τις καινοτόμες προτάσεις.

Η ένταξη μας στην Ε.Ε αποτέλεσε μια ευκαιρία για ανατροπές, την οποία όμως μέχρι σήμερα δεν εκμεταλλευτήκαμε παραμένοντας εγκλωβισμένοι σε πρακτικές συντηρητισμού. Η Κυβέρνηση Χριστόφια, οδήγησε την Κύπρο σε ακόμα πιο συντηρητικές ατραπούς, λόγω των εμμονών και τω αγκυλώσεων που επιβάλλει το ιδεολογικό πλαίσιο του ΑΚΕΛ.

Σε μια εποχή που η Ευρώπη τολμάει να κάνει βήματα ενίσχυσης του ρόλου του πολίτη, στην Κύπρο, αναπτύσσονται μηχανισμοί ελέγχου των πολιτών από το κομματικό κατεστημένο, που τείνει να υποκαταστήσει το κράτος θεωρώντας το ιδιοκτησία του. Οι πρακτικές που ακολουθούνται δεν θα μπορούσαν να είναι διαφορετικές, αφού προέρχονται από ανθρώπους που θεοποίησαν μοντέλα υπαρκτού σοσιαλισμού και ανύπαρκτης δημοκρατίας.

Στις επερχόμενες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο οι πολίτες έχουν την δυνατότητα να δώσουν απάντηση στην απαξίωση τους. Αναδεικνύοντας τον Δημοκρατικό Συναγερμό, πρώτο κόμμα θα απαντήσουν όχι στην οπισθοδρόμηση, όχι στον ευρωσκεπτικισμό και όχι στην απομόνωση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ενώπιον μας βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με την συνθήκη της Λισσαβόνας, βρίσκονται κρίσιμα ζητήματα για ενίσχυση του ρόλου των πολιτών μέσω του ευρωκοινοβουλίου, βρίσκεται η ανάγκη για κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας. Και ενώ όλα αυτά απασχολούν το σύνολο των ευρωπαϊκών κρατών, η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας περί άλλων τυρβάζει. Φαντασιώνεται προθαλάμους του ΝΑΤΟ, και αντιμετωπίζει την Ευρώπη ως αντίπαλο τον οποίο θα πρέπει να κρατάμε σε απόσταση. Αν αυτές οι νοοτροπίες δεν αλλάξουν, το κόστος που θα κληθούμε να πληρώσουμε θα είναι τέτοιο που θα μας καταστήσει μια περιθωριακή χώρα, σε μια Ήπειρο που θα αναπτύσσει τους συνεκτικούς της δεσμούς. Για να συμμετάσχουμε όμως σε αυτή την προσπάθεια ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, θα πρέπει να αναπτύξουμε σύγχρονους μηχανισμούς με διαφάνεια, και να θεσπίσουμε διαδικασίες εξάλειψης της γραφειοκρατίας . Τα μέτρα όμως αυτά, είναι ασύμβατα με την διακυβέρνηση του τόπου από μια κυβέρνηση ενθάρρυνσης της γραφειοκρατίας ως αποτελεσματικού μέσου ελέγχου του κράτους.

Δεν ζητάει κανένας από την κυβέρνηση να εφεύρει ούτε την αξιοκρατία, ούτε την συνταγή καταπολέμησης της διαπλοκής. Οι πολίτες απλώς απαιτούν να εφαρμοστούν όσα έχουν υιοθετήσει οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες στηρίζοντας την πρόοδο τους στην τόλμη να αφήνουν πίσω αποτυχημένα μοντέλα. Δυστυχώς αυτά τα μοντέλα, στην Κύπρο προσπαθεί η κυβέρνηση να τα αναστυλώσει και να τα κάνει να λειτουργήσουν με τα πρόσωπα του κατεστημένου.

Οι ευρωεκλογές δίνουν στον πολίτη την δύναμη να πει: «Ως εδώ». Τα αποτυχημένα πειράματα δεν πρόκειται να σώσουν ούτε καν τα προσχήματα.